2018: Έτος γεωπολιτικών εξελίξεων.

0
55

του Ιάσωνος Μάγνη

Ένα ρητό αναφέρει ότι όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Έτσι λοιπόν ήδη από το τέλος του 2017, είδαμε καπνούς, σίγουρα οχι λευκούς, να διαφαίνονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της ευρύτερης περιοχής, δηλαδή σε βαλκανική, Αιγαίο, ανατολική Μεσόγειο και ανατολικότερα.

Στην πραγματικότητα γίναμε μάρτυρες της μονομερής αναγνώρισης της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ από τις Ή.Π.Α, εν μέσω έντονων διαμαρτυριών από τους μουσουλμάνους και την πλειοψηφία των χωρών του ΟΗΕ, διαπιστώνουμε μεγάλες αναταραχές από διαδηλώσεις στο Ιράν, βλέπουμε μια ιδιαίτερη σπουδή για επιτάχυνση επίλυσής της ονομασίας των Σκοπίων και του κυπριακού, ενώ παράλληλα καθημερινά βλέπουμε να κλιμακώνεται η ένταση που καλλιεργεί η Τουρκία σε Αιγαίο και κυρίως στην Ανατολική Μεσόγειο, λόγω των υδρογονανθράκων.

Η προγραμματισμένη τοποθέτηση γεωτρύπανου, από την κοινοπραξία total-eni μετά από διαγωνισμό της κυπριακής Δημοκρατίας στο οικόπεδο 6, απαντήθηκε από την αγορά γεωτρύπανου από την Τουρκία, η οποία εκτοξεύει απειλές προς Κύπρο και Ελλάδα δημιουργώντας ένα μονίμως τεταμένο κλίμα, ενώ παράλληλα ενισχύεται περαιτέρω στρατιωτικά με την συμφωνία των s-400.

Όλα αυτά συνθέτουν ένα πάζλ για δυνατούς λύτες. Επί της ουσίας φαίνεται ότι οι μεγάλοι παίκτες της γεωπολιτικής (Ή.Π.Α, Ισραήλ, και εν μέρει Ε.Ε) θέλουν να κλείσουν όλα τα χρόνια ανοικτά μέτωπα, στην ευρύτερη περιοχή ή έστω να τα δρομολογήσουν προς άμεση ολοκλήρωση. Ο λόγος…; η δημιουργία στεγανών, δηλαδή πολιτικών συνθηκών, φίλιων ως προς το ευρωατλαντικό δόγμα και ο έλεγχος της ευρύτερης περιοχής υπό τη νατοική ομπρέλα, ώστε απερίσπαστοι να ασχοληθούν με άλλα καίρια ζητήματα. Αυτά πιθανώς να είναι η Β.Κορέα, το Ιράν, κ.α…

Το μεγάλο ερώτημα όμως είναι με τι κόστος θα δρομολογηθούν όλες αυτές οι συμφωνίες. Υπάρχει περίπτωση η Ελληνοκυπριακή διπλωματία να καταφέρει να εκμεταλλευτεί τις άσχημες σχέσεις των εξ Ανατολής γειτόνων με Αμερική και ΝΑΤΟ και να αποσπάσει συμφωνίες εθνικά συμφέρουσες…;Έχει η Ελληνική διπλωματία την πυγμή που απαιτείται ώστε να κατατροπώσει τις αυθαίρετες διεκδικήσεις των Σκοπιανών και των υποστηρικτών τους…; Μέχρι στιγμής πρέπει να ομολογήσουμε δεν μας έχει συνηθίσει σε ευχάριστες εκπλήξεις… τουναντίον στο σκοπιανό έως τώρα, υπήρξε μια παταγώδης αποτυχία της Ελληνικής πολιτικής και διπλωματίας, με αποτέλεσμα η συντριπτική πλειοψηφία των κρατών να έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Μακεδονία» σε διμερές επίπεδο, ενώ εάν αληθεύει και το χθεσινό δημοσίευμα από μερίδα του Αλβανικού τύπου, οι ¨πατριώτες¨ πολιτικοί μας ετοιμάζονται να παραδώσουν την Μακεδονία. Παρομοίως ως προς το Κυπριακό, η προσπάθεια υιοθέτησης λύσεων τύπου Ανάν, που ευτυχώς δεν ευοδώθηκαν έως τώρα και η συνεχής υποχωρητικότητα που έχει κατά καιρούς επιδείξει η Ελληνοκυπριακή διπλωματία, μας ανησυχεί για το μέλλον του νησιού.

Ξέχωρα όμως από τις τωρινές διπλωματικές σχέσεις και γεωπολιτικές συνθήκες πρέπει να κρούσουμε το κώδωνα του κινδύνου για την Ελληνοκυπριακή πολιτική και διπλωματία. Η Τουρκία ανεξαρτήτως συνθηκών παραμένει ένας ισχυρός γεωπολιτικός παράγοντας και η στρατιωτική δυναμική που θα έχει σε 2 χρόνια από τώρα, θα είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνη ως προς τα ζωτικά μας συμφέροντα. Εάν φυσικά προσθέσουμε και τις δημόσιες απειλές περί πολέμου εφόσον δεν τα καταφέρει η διπλωματική οδό, τότε γίνετε κατανοητή η στάση και η πολιτική της γείτονος χώρας. Επίσης πρέπει να αναλογιστούμε ότι οι συμμαχίες και οι φιλίες αλλάζουν άρδην στην γεωπολιτική σκακιέρα, οπότε ο οποιοσδήποτε εφησυχασμός με μαθηματική ακρίβεια μπορεί να αποβεί μοιραίος.

Ένα απλό παράδειγμα θα μας κάνει να καταλάβουμε του λόγου το αληθές. Εάν για τον οποιοδήποτε λόγο στο μέλλον, (π.χ πτώση Ερντογάν στις εκλογές του 2019) ομαλοποιηθούν πάλι οι σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ή.Π.Α και η Αμερική ουδετεροποιήσει την πολιτική της στην ευρύτερη περιοχή, όπως το έχει πράξει και στο παρελθόν, τότε αναλογιζόμενοι την διαφορά στρατιωτικής δυναμικής, ετσι όπως θα έχει διαμορφωθεί στο άμεσο μέλλον, πως θα μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις νέες απειλές;

Όταν ένα κράτος δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον ίδιο του τον εαυτό, κανείς “σύμμαχος” δεν θα παίξει αυτό το ρόλο, και η κατάληξή του θα είναι η συνεχής συρρίκνωση. Οπότε καλό θα ήταν έστω και την ύστατη στιγμή να μην υλοποιηθεί καμία αντεθνική συμφωνία και να δημιουργηθεί ένας υπερκομματικός φορέας εθνικής στρατηγικής, ώστε να παρθούν πατριωτικές γενναίες αποφάσεις με ορίζοντα τουλάχιστον 10ετιας ,πριν να είναι πολύ αργά.

ΥΠΟΒΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Please enter your comment!
Please enter your name here