Τα αυγά του φιδιού εκκολάφθηκαν και βγήκαν πολύχρωμα φιδάκια

0
51

Του Νικολάου Κωτσή

Την Ιστορία ή το εθνικό αφήγημα το γράφουν οι νικητές. Ενίοτε το γράφουν και οι ηττημένοι. Ιδίως όταν μια χώρα άγεται και φέρεται ως προτεκτοράτο. Αυτό συνέβη στη μετεμφυλιακή Ελλάδα. Ένα έθνος διαλυμένο από τους ναζί, συνέχισε να κυλιέται στο βούρκο των παθών. Δεξιά και Αριστερά. Από τις αρχές του 20ου αιώνα τέθηκαν οι βάσεις του εθνικού διχασμού. Μετά τους εθνικούς θριάμβους, ακολουθούσαν εθνικές τραγωδίες. Οι Έλληνες αντί να απολαύσουν τη νίκη εναντίον της βαρβαρικής Γερμανίας και να οικοδομήσουν τη χώρα τους, χωρίστηκαν σε παρατάξεις, φορτώθηκαν τα φισέκια, την απαιτούμενη δόση προπαγάνδας και με όση αδρεναλίνη διέθεταν, στάθηκαν απέναντι και αλληλοσπαράχτηκαν.

Τι θα συνέβαινε άραγε, αν ο απλός ελληνικός λαός γνώριζε από τότε τη μεγάλη εικόνα; Θα ακολουθούσε τις ηγεσίες του; Θα προέβαιναν οι Έλληνες σε τέτοιες φρικαλεότητες μεταξύ τους; Θα εξακολουθούσαν να βλέπουν και τα επόμενα χρόνια τα αδέλφια τους με μίσος;

Η αλήθεια είναι ότι η πλειοψηφία του λαού γνώριζε μόνο το ελάχιστο, ή μάλλον, ένα τελείως διαφορετικό είδωλο σε σχέση με την πραγματική μεγάλη εικόνα. Τη μεγάλη εικόνα, τη γνώριζαν μόνο οι ηγεσίες τους σε ανώτερο επίπεδο, όπου ασκούσαν Παιχνίδια Εξουσίας. Κι αυτές με τη σειρά τους ήταν εθελόδουλα πιόνια, ενός ανώτερου γεωπολιτικού Παίγνιου. Στο κατώτερο επίπεδο ο λαός στην πλειοψηφία του αναλφάβητος, είχε ελάχιστη πληροφόρηση γραπτή, κυρίως όμως προφορική, αλλά και αυτή ελεγχόμενη και κατευθυνόμενη.

Ποιος μπορεί να αμφιβάλει ότι σε επίπεδο λαού, η πλειοψηφία ήταν Πατριώτες; Tόσο οι Αριστεροί όσο και οι Δεξιοί ήθελαν την προκοπή και ευημερία του τόπου τους. Μήπως δεν ήθελαν δικαιοσύνη, ισοπολιτεία, ισονομία, αξιοκρατία, ανεξαρτησία, ελευθερία; Μήπως δεν διέθεταν τις αρετές για να στήσουν μια ευνομούμενη και ευημερούσα κοινωνία; Ποιος αξιωματικά μπορεί να επικαλεστεί ότι αυτά είναι προνόμια μιας ιδεολογίας, ότι μπορεί να τα πετύχει μόνο η Αριστερά. ‘Η η Δεξιά. Όταν αυτός ο λαός  έχυνε το αίμα του για την ελευθερία και την πατρίδα στο αλβανικό μέτωπο ή στα βουνά της κατοχικής Ελλάδας, είχε άραγε κατά νου, τι του επιφύλασσαν οι Δεξιοί ή Αριστεροί ινστρούχτορες και εξουσιαστές;

Ο ελληνικός λαός πορεύτηκε για δεκαετίες με πάθη και διχασμό. Εξακολουθούσε να πορεύεται με άγνοια όντας στο κατώτερο επίπεδο Παιγνίου. Η Δεξιά ως νικήτρια επέβαλε διωγμούς, φυλακίσεις, εξορίες, εξευτελισμό στους ηττημένους Αριστερούς, χωρίζοντας το λαό σε εθνικόφρονες και συμμορίτες. Αργότερα, νέοι εθνοσωτήρες κατέλαβαν την εξουσία πραξικοπηματικά, τα πάθη ενισχύθηκαν και ακολουθεί νέα εθνική τραγωδία. Κύπρος. Η νέα μεταπραξικοπηματική περίοδος ανέτειλε με προσδοκίες. Καινούργια μοιρασιά της τράπουλας από τους εξουσιαστές ανοίγει σαν βεντάλια, φανερώνει νέα κόμματα, νέα ήθη, νέα πάθη αλλά μηδενική παιδεία. Ο λαός εξακολουθεί να φανατίζεται, να νιώθει την ανάγκη να ανήκει σε κάποιο κομματικό κοπάδι και να αποζητά αντιμισθίες. Η Δεξιά δείχνει αμήχανη έχοντας ενοχές από το παρελθόν. Η Αριστερά επελαύνει και ζητά να πάρει τη ρεβάνς. Ένα μέρος αυτής, με όχημα το ΠΑΣΟΚ, καταλαμβάνει πόστα εξουσίας. Η υπόλοιπη συντηρείται έστω και διαμελισμένη, σε θέσεις όπως τα Πανεπιστήμια, συνδικαλιστικούς φορείς, σωματεία, δημόσιους οργανισμούς. Η Ιστορία ξαναγράφεται, από τους ηττημένους αυτή τη φορά.

Στην εξουσία εναλλάσσονται από τη μια, η πατριωτική, η φιλελεύθερη, η νεοφιλελεύθερη Δεξιά και από την άλλη το πατριωτικό, εκσυγχρονιστικό, νεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ. Στον αντίποδα το ΚΚΕ με τις δεξαμενές σκέψης του Περισσού, προμηθεύει με υλικό όλες τις παρατάξεις, ενώ το ΚΚΕς μεταλλασσόμενο ακολουθεί ευρωπαϊκή προοπτική. Η Αριστερά μετά τη Χούντα δουλεύει με συνέπεια τον αστικό της μύθο. Διατείνεται σε κάθε ευκαιρία ότι στους κόλπους της αναπτύσσεται η διανόηση, ο ρομαντισμός των καλών προθέσεων, ο ανθρωπισμό και η φιλία των λαών, η πρόοδος. Η επάρατη δεξιά θεωρείται στέρφα, ούτε δικαιούται να ομιλεί για την έντιμη αριστερά, το άγιο δισκοπότηρο της πολιτικής ζωής.

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ο λαός παραμένει σε νοητική καταστολή. Τα κόμματα τελειοποιούν τις αυταρχικές και φεουδαρχικές δομές τους, μοιράζουν αντιμισθίες στους επαίτες κομματικούς στρατούς με αντάλλαγμα τη σιωπή και υποστήριξη, εργαλειοποιούν τους θεσμούς της πολιτείας ώστε να λεηλατήσουν το κράτος, προάγουν ως αρετές την ιδιωτεία και τον προσωπικό πλουτισμό, ενώ δεν ξεχνούν να εξαχρειώνουν την παιδεία, να αλλοιώνουν την Ιστορία και να μειώνουν τις εθνικές αντιστάσεις. Δημιουργούνται κρατικοδίαιτοι ολιγάρχες δημοσίων έργων, βαρόνοι των ΜΜΕ προβάλλουν εκπομπές που προσβάλουν τη νοημοσύνη, κυρίαρχη διασκέδαση είναι τα σκυλάδικα, οι δημοσιογράφοι μεταφέρουν μηνύματα επί πληρωμή, καθετί ανήθικο βαφτίζεται ηθικό αρκεί να είναι νόμιμο και το χειροκρότημα καλά κρατεί. Εντωμεταξύ μια νέα διανόηση με υπερεθνικό αφήγημα ναρκοθετεί όλες τις αντιστάσεις.  Το σκηνικό είναι έτοιμο, ώστε το 2010 η Ελλάδα να περάσει στην απόλυτη και εξευτελιστική διεθνή Επιτροπεία, όπου από χώρα αντιμετωπίζεται ως χώρος. Ώσπου φθάσαμε στο σήμερα με μια Ελλάδα γονατισμένη και πτωχευμένη. Να ακούει ιαχές μακρινές στα βόρεια και στα ανατολικά της σύνορα. Θέλουν και οι γείτονες να λάβουν. Να λεηλατήσουν χώρο και ιστορία.

Τα αυγά του φιδιού έχουν εκκολαφθεί και φάνηκαν πολύχρωμα φιδάκια που ζέχνουν.

Μόνο που τα αυγά δεν εκκολάφθηκαν τώρα, αλλά εδώ και πολλά χρόνια. Και ο λαός ζαλισμένος τα κοιτά με τρόμο. Νιώθει εντροπία που τόσα χρόνια τα φρόντιζε και έφτασαν να γίνουν θεόρατα και απειλητικά. Τώρα θέλουν να φάνε κι αυτούς που τα τάιζαν. Ξέρουν βέβαια τα ερπετά ότι έχουν το απόλυτο πλεονέκτημα στο γονατισμένο θύμα. Τρομάζουν όμως στη θέα ενός όρθιου, ενωμένου με γνώση λαού, γιατί γνωρίζουν τις αδυναμίες τους. Τρομάζουν στη σκέψη μη τυχόν μετατραπεί ο όχλος σε πολίτες. Τρομάζουν στην ιδέα μήπως οι πολίτες δουν τη μεγάλη, την πραγματική εικόνα. Τρομάζουν με την αντίδραση του συνειδητοποιημένου πολίτη. Τρομοκρατούνται με την ιδέα, μην οι πολίτες γκρεμίσουν το σάπιο πολιτικό τους σύστημα. Γιατί το σύστημα, σιχαίνεται τη δημοκρατία, την ελεύθερη σκέψη, την αξιοπρέπεια, την εντιμότητα, τη δικαιοσύνη, την ανδρεία.

Η ιστορία είναι γραμμική, ενίοτε και σπειροειδής.

Ο αναγνώστης που διαβάζει αυτές τις αράδες, και με τη γνώση του σήμερα, ας αναρωτηθεί: τι στάση θα κρατούσε και τι θα έκαμνε άραγε εκείνη την πυρωμένη περίοδο από τον πόλεμο και μετά;

Κι αν αυτό είναι παρελθοντικά μακρινό και δεν γνωρίζει την όσμωση της εποχής, ας χαράξει μια προοπτική από το παρόν στο μέλλον κι ας αναρωτηθεί: Τι πρέπει να κάνει τώρα, τι πρέπει να απαιτήσει, για να μην ζήσει τη φρίκη του μέλλοντος;

ΥΠΟΒΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Please enter your comment!
Please enter your name here