ΑΠΟΨΕΙΣΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ο κλήρος πέφτει σε εμάς

0

Γράφει η Καντά Αναστασία

Ελεύθερον διατελεί και βέλτιστα πολιτευόμενον και δυνάμενον άρχειν πάντων, μιας τυγχάνον πολιτείας.  ΜΤΦΡ: [το Ελληνικό γένος] ζει ελεύθερα και διοικείται άριστα και θα μπορούσε να κυριαρχήσει, αν ήταν πολιτικά ενωμένο.

-Αριστοτέλης

 Η παραπάνω φράση δείχνει να είναι διαχρονική. Ειπώθηκε αιώνες πριν, κι όμως, περιγράφει με μαθηματική ακρίβεια τη χαοτική κατάσταση του παρόντος. Η χώρα δε μαστίζεται αμιγώς από την οικονομική κρίση. Τα μνημόνια, οι ιδιωτικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας, οι πλειστηριασμοί της ιδιωτικής περιουσίας και οι τραγελαφικές τιμές που λαμβάνει, ο αφελληνισμός των τραπεζών δεν είναι οι μοναδικές νάρκες που έχουν τοποθετηθεί στα «λιμάνια» της Ελλάδας. Η κρίση που χειμάζει τη χώρα είναι ως επί το πλείστον πολιτική και κοινωνική – τα υπόλοιπα έπονται.

Είναι δυνατόν ποτέ η χώρα να εξέλθει από το τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει τα τελευταία χρόνια, από τη στιγμή που ο λαός της είναι διχασμένος; Για να το εκφράσω πιο παραστατικά, είναι δυνατόν να πετύχεις τη συνταγή ενός τέλειου κέικ, ενώ σου λείπουν βασικά συστατικά; Διότι περί αυτού πρόκειται. Εκ των πραγμάτων είναι αδύνατον να ευαγγελίζονται οι πάντες στο πολιτικό προσκήνιο ένα ιδανικό μέλλον – με πλεονάσματα (εξωφρενικά για μια χώρα χρεοκοπημένη), ανάπτυξη και επενδύσεις – όταν υπάρχει διχόνοια στο εσωτερικό, η αφερεγγυότητα της χώρας βροντοφωνάζει στο εξωτερικό και προκαλεί στους πάντες θυμηδία.

Επιπρόσθετα, είναι δυνατόν να επιθυμείς να ολοκληρώσεις την εικόνα ενός παζλ και να λείπουν κομμάτια; Εν προκειμένω αναφέρομαι στους νέους ανθρώπους, η απουσία των οποίων – στην συντριπτική των πλειονότητα, για να μη γενικεύσω – αποτελεί ένα από τα βασικότερα κοινωνικά προβλήματα της Ελλάδας και αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει νομοτελειακά στην αυτοχειρία μας ως έθνος.

Για ακόμα μια φορά, η Ελλάδα γράφει ιστορία, μα μόνο υπέρ της δεν είναι στην προκειμένη περίπτωση. Το γεγονός ότι οι νέοι δεν αντιδρούν καν, τώρα, που διακυβεύεται η πατρίδα και η ελευθερία τους – εν αντιθέσει με κάποιες δεκαετίες πίσω, όπου ήταν πρωτοπόροι (πχ: εποχή δικτατορίας) είναι ειλικρινά άξιο απορίας. Η εκκωφαντική σιγή τους, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό, ίσως να οφείλεται σε τρεις παράγοντες. Τουλάχιστον αυτό μπορώ να σκεφτώ προς το παρόν. Ή βρίσκονται σε πλήρη κατάσταση «νιρβάνα» κι απλώς δεν έχουν συναίσθηση του εγκλήματος που συντελείται εις βάρος τους, ή ακριβώς επειδή γνωρίζουν τι σκάρτο παιχνίδι παίζεται πίσω από την πλάτη τους, συνειδητά απέχουν καθότι έχουν απηυδήσει με τη βδελυρή πολιτική της χώρας, ή τέλος, έχουν απορροφηθεί-διαβρωθεί από τις συνθήκες. Περισσότερες πιθανότητες δίνω στη δεύτερη περίπτωση, πράγμα που μαρτυρά η μαζική φυγή τους στο εξωτερικό για ένα καλύτερο μέλλον. Εάν παραμείνουν αναμμένοι δαυλοί στον βωμό της πατρίδας, το πιθανότερο είναι να καταλήξουν σκλάβοι του χρέους στο διηνεκές, σε πολίτες τρίτης κατηγορίας που αν δε μεταναστεύσουν σαν αποδημητικά πουλιά, θα κατοικούν σε ένα κράτος-αποικία χωρίς την εθνική του κυριαρχία, υπόδουλο στους δανειστές του.

Πώς παρακινείς το νέο αίμα να μείνει στην Ελλάδα και να εργαστεί για ψίχουλα, ενώ αποτελεί τροχοπέδη η εύρεση εργασίας και η πλήρης αξιοποίηση των ικανοτήτων του, με εύλογο απότοκο να χάνει την αυτοπεποίθηση του, καθώς και τη διάθεση για ανέλιξη, ώστε να καταστεί λυσιτελής τόσο για τον εαυτό του, όσο και για την πατρίδα του;

Από την άλλη, πώς να μη νιώθει χαμένη μια γενιά, όταν από τους προηγούμενους έχει «χρηματοδοτηθεί» η ήττα της και υποθηκευθεί το μέλλον της; Έτσι, παραδίδουν αμαχητί τα όπλα και βλέπουν τη χώρα τους να καταρρέει. Καταρρέει, διότι αυτοί που μένουν στο τέλος, είναι υπερήλικες και ηλικιωμένοι, οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται για τίποτα πέραν της συντάξεώς των, ελπίζοντας πως οι νέοι θα «σώσουν τον τόπο». Οι προγενέστεροι «τα έφαγαν τα ψωμιά τους», δεν άφησαν όμως «ψωμί» και για τους νεοσσούς τους.

Είναι πράγματι πολύ δύσκολο. Η μόνη λύση είναι οι νέοι να συνειδητοποιήσουν πως ο κλήρος πέφτει σε αυτούς, προκειμένου να αγωνιστούν κόντρα στο σαθρό κατεστημένο και στους εισβολείς για την πατρίδα τους – όπως πολλοί από τους προγόνους τους στα χιλιάδες χρόνια που έζησαν Έλληνες σε αυτήν τη χώρα. Η πατρίδα έκανε μια «επένδυση» σε αυτούς, επένδυση που πρέπει να φέρει υψηλή απόδοση εγχώρια, όχι εξωχώρια, ειδάλλως θα πάψει να υπάρχει.

Και θα είναι πραγματικά κρίμα, καθώς πρόκειται για μια χώρα πάμπλουτη και προικισμένη από τη φύση, με τρεις σημαντικότατους οικονομικούς πυλώνες: την ποιοτική γεωργία, τη ναυτιλία, και τον τουρισμό που είναι ασυναγώνιστος, εστιάζοντας στα εκατοντάδες πανέμορφα νησιά μας, τον πολιτισμό και την ιστορία μας.

Το ζητούμενο είναι να υπάρχει θέληση για σκληρή εργασία, αλλά και συναίσθηση του ότι χρειάζονται θυσίες, προκειμένου να μη μεταφερθεί το βάρος που τους «έσειε» η προηγούμενη γενιά, στις αμέσως επόμενες. Μόνον τότε θα λάμψει το άστρο της Ελλάδας. Σε διαφορετική περίπτωση, θα λάμψει η κροτίδα που θα πυροδοτήσει την αυτοχειρία της…

 

 

(έμπνευση: Βασίλης Βιλιάρδος, https://analyst.gr/2018/09/22/i-avtoktonia-ton-ellinon/

Όταν υπάρχει οργανωμένο κράτος

Previous article

Σκοπιανοί ακραίοι και εθνικιστές στην Επιτροπή Ελλάδας-πΓΔΜ ελέγχου των σχολικών βιβλίων

Next article

You may also like

Comments

Προσθήκη σχολίου

Όταν υπάρχει οργανωμένο κράτος

Γράφει η Ζωή Βελέντζα Η πρόσφατη απαγωγή των δύο εντεκάχρονων αγοριών στην Κύπρο, Θεμιστοκλή Ντόγκλη και Φιλίππου ...