ΑΠΟΨΕΙΣΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η γεωπολιτική διάσταση της τουρκικής ένοπλης ισχύος

0

Toy Λυσίμαχου Σαμασίτη

“Ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα”. Τη ρήση αυτή του Clausewitz, του μεγάλου Γερμανού θεωρητικού, την έχουν μελετήσει καλά στην Άγκυρα. Η χρήση της στρατιωτικής ισχύος, είτε βιαίως, είτε όχι, αποτελεί συνήθη τουρκική τακτική από την εποχή που τους γνώρισε ο Ελληνισμός και η Ευρώπη. Η στρατικοποίηση των ζητημάτων που αντιμετωπίζει ο εξ ανατολών γείτων είναι μόνιμη τακτική του. Ο ρόλος του στρατού στη ζωή της Τουρκίας ήταν σημαντικότατος από την εποχή του Αλπ Αρσλάν. Η έλλειψη πολιτισμού και διπλωματικής ικανότητας άφησε ένα μεγάλο κενό στην ισχύ των όπλων, τα οποία καλούνταν να διευθετήσουν οιαδήποτε διένεξη. Η βυζαντινή διπλωματία ενσωματώθηκε στην τουρκική φαρέτρα αργότερα,μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης.

Συνεπώς, δεν απετέλεσε έκπληξη ο πρωταγωνιστικός ρόλος των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στην πολιτική ζωή της χώρας. Τα στρατιωτικά πραξικοπήματα ήταν συχνά και ο τουρκικός στρατός πανταχού παρών. Για να αποκαθηλωθούν οι στρατηγοί από την πρωτοκεθεδρία τους χρειάστηκε ένα ισχυρό ισλαμιστικό κίνημα, με τον Ερντογάν προεξάρχοντα. Ακόμη όμως και αυτός εργαλειοποιεί σημαντικά την τουρκική ένοπλη ισχύ, με σαφή πρόθεση να εξασφαλίσει πλεονεκτήματα για τον ίδιο και την χώρα του, συνεχίζοντας την παράδοση των προκατόχων του.

Η χρήση της ένοπλης ισχύος είναι συνυφασμένη με την τουρκική κοσμοθεωρία και κοσμοαντίληψη. Η καταγωγή από τις στέππες της Ασίας είναι αντιληπτή ακόμη και σήμερα. Ο πολεμικός τρόπος ζωής, η λαφυραγωγία και η εκμετάλλευση κάθε πιθανού κενού ανιχνεύονται και στην σύγχρονη πρακτική της επίσημης Τουρκίας. Αυτός είναι και ο λόγος που το Ισλάμ δεν διαμόρφωσε καθοριστικά τον τουρκικό χαρακτήρα. Αυτός είναι και ο λόγος που το Ισλάμ αποτελεί μέθοδο και όχι αυτοσκοπό για τους τούρκους ισλαμιστές. Αυτός είναι και ο λόγος που Κούρδοι και Έλληνες δεν βλέπουν καμία αλλαγή στην τουρκική τακτική απέναντί τους, ανάμεσα σε κεμαλιστές και ισλαμιστές. Αυτός είναι ο λόγος που οι γενοκτονίες των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων ξεκίνησαν από τον χαλίφη Σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ολοκληρώθηκαν από τον άθρησκο εκκοσμικευτή της Τουρκίας Μουσταφά Κεμάλ. Αυτός είναι ο λόγος που η γενοκτονία των Κούρδων ξεκίνησε από το στρατοκρατικό καθεστώς της Άγκυρας και συνεχίζεται από τον Ερντογάν των Αδελφών Μουσουλμάνων.

1. Ιράκ

Με “αντιτρομοκρατικές” αιτιάσεις, οι τουρκικές ΕΔ επεμβαίνουν στο βόρειο Ιράκ εδώ και χρόνια. Ξεκινώντας από το 1992, η Τουρκία έχει εκτελέσει πολλαπλές στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του ΡΚΚ, μέχρι εσχάτως, όπου διεξήχθησαν αεροπορικές προσβολές στο όρος Κανδήλι, άλλα και στην περιοχή του Σιντζάρ. Η Τουρκία διατηρεί άνω των 2000 στρατευμάτων στην περιοχή, σε βάσεις που φθάνουν μέχρι την Bashiqa. Οι στρατιωτικές της δυνάμεις αποτελούνται από πεζικό, τεθωρακισμένα, πυροβολικό, προσωπικό της ΜΙΤ, υποστηριζόμενα από αεροσκάφη της ΤΗΚ, προερχόμενα συνήθως από τις αεροπορικές βάσεις στη Μαλάτεια (Malatya) και την Άμιδα (Diyarbakir).

Τα γεωπολιτικά οφέλη που αποκομίζει η Άγκυρα από την στρατιωτική της παρουσία στην περιοχή είναι:

  • η εμπέδωση από τους υπόλοιπους  δρώντες της άποψης οτι η Τουρκία έχει λόγο στο μέλλον του Ιράκ, με “αντιτρομοκρατική” μάλιστα χροιά
  • η καταστολή του ενόπλου κινήματος υπέρ της ανεξαρτησίας των Κούρδων, κυρίως του ΡΚΚ, με προφανή οφέλη στο εσωτερικό της
  • η διεθνοποίηση της “αντιτρομοκρατικής” προσπάθειας της Τουρκίας, αποκομίζοντας την αναγνώριση του ΡΚΚ ως τρομοκρατική οργάνωση από τις ΗΠΑ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ

2. Συρία

Η στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στη Συρία, ξεκίνησε μετά το ξέσπασμα του συριακού εμφυλίου το 2011. Πέραν της έμμεσης εμπλοκής της, μέσω παροχής υποστήριξης σε ισλαμιστικές τρομοκρατικές ομάδες, μεταξύ των οποίων το Daesh και η Al Nusra, η Άγκυρα επιχείρησε εναντίον των Κούρδων της χώρας. Σήμερα η Τουρκία κατέχει ενόπλως το βορειοδυτικό τμήμα της Συρίας, μέχρι την Ιεράπολη (Manbij).

Πέραν των σποραδικών επιθέσεων, μέσω πυροβολικού και αεροπορίας, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις προχώρησαν σε δύο κύριες επιχειρήσεις:

α) Ασπίδα του Ευφράτη 2016-17

Με αιτιολόγηση την εκκαθάριση του Daesh και εμπροσθοφυλακή τον FSA (Ελεύθερος Συριακός Στρατός), οι τουρκικές δυνάμεις εισέβαλαν στο συριακό έδαφος τον Αύγουστο του 2016 και σε διάστημα έξι μηνών δημιούργησαν έναν θύλακα στη βόρεια Συρία, ανάμεσα στις δύο κουρδικές περιοχές της Συρίας, τη Ροζάβα και το Αφρίν, εκκαθαρίζοντάς τον από κουρδικούς πληθυσμούς. Ο τουρκικός στρατός έκτοτε παραμένει στην περιοχή.

Τα γεωπολιτικά οφέλη της Άγκυρας από την στρατιωτική της παρουσία στην περιοχή είναι:

  • η αποκοπή του “κουρδικού διαδρόμου” στη βόρεια Συρία προς τη Μεσόγειο
  • η αποσαφήνιση προς πάσα κατεύθυνση οτι η Τουρκία έχει λόγο στην Συριακή υπόθεση
  • η αξίωση ανταλλαγμάτων από ΗΠΑ, Ρωσία και Ισραήλ, σε μελλοντική διαπραγμάτευση για το μέλλον της Συρίας
  • η αποδυνάμωση του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος, με προφανή οφέλη στο εσωτερικό της
  • η επέκταση της “τρομοκρατίας” του κουρδικού κινήματος και στο YPG, μέσω διασύνδεσης με το ΡΚK.

β) Κλάδος Ελαίας 2018

Μετά την έγκριση των Ρώσων, οι οποίοι ήλεγχαν την περιοχή, και προεξάρχοντος και πάλι του FSA, η Τουρκία εισέβαλε στον κουρδικό θύλακα του Αφρίν, εκκαθαρίζοντας και πάλι τις καταληφθείσες περιοχές από κουρδικούς πληθυσμούς. Μέχρι σήμερα, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έχουν καταλάβει σχεδόν πλήρως τον θύλακα του Αφρίν.

Τα γεωπολιτικά οφέλη της Άγκυρας από την στρατιωτική κατάληψη της περιοχής είναι:

  • η εκκαθάριση του κοντινότερου στη Μεσόγειο κουρδικού θύλακα, με συνέπεια την άρνηση θαλάσσιας πρόσβασης στους Κούρδους
  • η ενοποίηση του Αφρίν με την καταληφθείσα περιοχή της “Ασπίδας του Ευφράτη”
  • η επιισήμανση της αξίας του τουρκικού χώρου προς τη Δύση
  • ο γεωπολιτικός εκβιασμός της Ουάσιγκτον μέσω Ρωσίας, για να αποφύγει η Τουρκία τον διαμελισμό ή την ομοσπονδοποίηση, λόγω κουρδικού.

γ) Κατάρριψη ρωσικού μαχητικού το 2015

Η κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού Su-24 από τουρκικά F-16 τον Νοέμβριο του 2015, έγινε η αφορμή μίας μίνι κρίσης στις διμερείς σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας, αλλά και της μετέπειτα ρωσοτουρκικής προσέγγισης. Η Άγκυρα δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει την στρατιωτική της ισχύ, για να προστατεύσει τις φίλα προσκείμενες σε αυτήν ομάδες στο έδαφος της Συρίας, οι οποίες δεχόταν ανελέητα κτυπήματα από την ρωσική αεροπορία.

3. Ελλάδα

Η Ελλάδα αποτελεί τον κατεξοχήν στόχο της τουρκικής στρατιωτικής ισχύος χαμηλής έντασης. Πέραν της καθημερινής παραβίσης των διεθνών κανόνων σε θάλασσα και αέρα, η Άγκυρα χρησιμοποίησε τις ΕΔ της στην κρίση των Ιμίων του 1996, αλλά και στην πρόσφατη σύλληψη των δύο Ελλήνων αξιωματικών.

α) Ίμια

Από το 1996 έως σήμερα, οι νησίδες Ίμια έχουν καταστεί ένα από τα επίκεντρα της ελληνοτουρκικής διένεξης στο Αιγαίο, το οποίο η Άκγυρα επαναφέρει στην επιφάνεια κατα το δοκούν. Η στρατιωτικπη παρουσία της στην περιοχή είναι σχεδόν διαρκής, με ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις, άλλα και αυτές της τουρκικής ακτοφυλακής, η οποία έχει εξοπλιστεί αρκούντως.

i) Κρίση του 1996

Η στρατιωτική εμπλοκή της Τουρκίας στην κρίση των Ιμίων του 1996 ξεκίνησε με την ισχυρή ναυτική της παρουσία στην περιοχή, συνδυαζόμενη με την ένταση των αεροπορικών παραβιάσεων του ελληνικού εθνικού εναέριου χώρου και του FIR. Με την εξέλιξη της κατάστασης και την ανάπτυξη της ομάδας Ελλήνων κομάντο στην ανατολική βραχονησίδα, η Τουρκία απέστειλε ομάδα βατραχανθρώπων στη δυτική, εν μέσω νύκτας, δημιουργώντας ένα ευνοικό για αυτήν επιχειρησιακό τετελεσμένο.

Τα οφέλη της Άγκυρας από την επιχείρηση εκείνη ήταν:

  • η διεθνοποίηση της τουρκικής άποψης περι ασαφούς κυριαρχικού καθεστώτος νήσων του Αιγαίου
  • η “νομιμοποίηση” της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στο Αιγαίο
  • η υπενθύμιση προς την ελληνική πλευρά του casus beli, σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια
  • η “κανονικοποίηση” εντός ΝΑΤΟικών δομών της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, με εκκλήσεις για εκατέρωθεν αυτοσυγκράτηση
  • η τουρκική προσπάθεια να καταστεί η Ελλάδα και το Αιγαίο μία διεθνώς μή ασφαλής περιοχή, με αντίστοιχη οικονομική ζημία
  • η κατάπτωση του ηθικού της ελληνικής πλευράς

ii) Περιστατικά του 2018

Μετά την περυσινή παρουσία του τούρκου ΑΓΕΕΘΑ Χουλουσί Ακάρ στα Ίμια, επιβαίνοντας σε πλοίο του TDK, τα περισταικά επακούμβησης της ελληνικής κανονιοφόρου “Νικηφόρος” και ο παρολίγον εμβολισμός της ακταιωρού του ΛΣ “Γαύδος” φέτος, εντάσσονται στην τουρκική προσπάθεια διαιώνισης του “γκριζαρίσματος” των Ιμίων και επέκτασης της αμφισβήτησης και σε άλλες νησίδες του Αιγαίου.

β) Αεροπορικές παραβιάσεις

Οι μαζικές παραβιάσεις του ελληνικού εθνικού εναερίου χώρου και του FIR, ξεκίνησαν με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, ως επιχείρηση αντιπεριπασμού. Με αυτόν τον τρόπο η Τουρκία απείλησε την Ελλάδα με επέκταση του πολέμου στο Αιγαίο, επιθυμώντας να την αποτρέψει από το να επέμβει στη Μεγαλόνησο. Έκτοτε, οι αεροπορικές παραβιάσεις έχουν καταστεί καθημερινότητα, σε τέτοιο βαθμό που να μην αποτελούν πλέον είδηση ούτε για την Ελλάδα, άλλα ούτε και για το ΝΑΤΟ. Οι παραβάσεις της τουρκικής αεροπορίας πέραν της παράνομης εισόδου, παίρνουν την μορφή υπερπτήσεων ελληνικών νησιών, καταγραφής του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος από τα αντίστοιχα αεροσκάφη, η παρενόχληση πτήσεων πολιτικών αεροσκαφών, η παρενόχληση ασκήσεων των ελληνικών ΕΔ και η μη συμμόρφωση με τις οδηγίες της ελληνικής αναχαίτισης, γεγονός που έχει λάβει κατα καιρούς τραγικές διαστάσεις, όπως με την προσκρουση-δολοφονία του Σμηναγού Ηλιάκη.

Τα οφέλη που αποκομίζει η Άγκυρα από την αεροπορική της παρουσία στο Αιγαίο είναι:

  • η διαιώνιση και διεθνοποίηση της τουρκικής αμφισβήτησης του καθεστώτος του Αιγαίου
  • η αμφισβήτηση των 10 ναυτικών μιλίων του ελληνικού εναερίου χώρου
  • η διαρκής υπενθύμιση προς την ελληνική πλευρά του casus beli, σε περίπτωση επέκτασης του εναερίου χώρου στα 12 ναυτικά μίλια, μαζί με τον θαλάσσιο
  • η αεροπορική απομόνωση της Κύπρου, μέσω της απασχόλησης ισχυρών ελληνικών δυνάμεων στο Αιγαίο
  • η άνοδος του επιχειρησιακού επιπέδου της τουρκικής αεροπορίας
  • η οικονομική, υλική και προσωπική καταπόνηση της ελληνικής πλευράς
  • η εξασφάλιση πλεονεκτήματος αιφνιδιασμού, σε περίπτωση πραγματικής επιχείρησης
  • η συνεχής φυσική και ηλεκτρονική συλλογή πληροφοριών για τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις
  • η τουρκική προσπάθεια να καταστεί η Ελλάδα και το Αιγαίο μία διεθνώς μή ασφαλής περιοχή, με αντίστοιχη οικονομική ζημία
  • η κατάπτωση του ηθικού της ελληνικής πλευράς

γ) Ναυτικές Παραβιάσεις

Αντιστοίχως με τις εναέριες, οι ναυτικες παραβιάσεις της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας είναι συχνό φαινόμενο, αν και όχι στο βαθμό των πρώτων. Οι θαλάσσιες παραβιάσεις του τουρκικού πολεμικού ναυτικού έγκεινται σε παραβίαση των 6 ναυτικών μιλίων, σε παραβιάσεις των κανόνων αβλαβούς διελεύσεως, σε παράνομη δέσμευση περιοχών για ασκήσεις, σε πυρά τουρκικών πλοίων κοντά σε ελληνικά κλπ.

Η έκδοση NAVTEX από την Άγκυρα, ενίοτε μαζί με την έκδοση αντιστοίχων NOTAMs, χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο. Η Τουρκία δεν διστάζει να περιλαμβάνει στις NAVTEX της ακόμη και ολόκληρα νησιά του Αιγαίου όπως η Λήμνος, με συνηθέστερο “θύμα” το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελορίζου. Η έκδοση NAVTEX αποτελεί το νομικό προκάλυμμα των τουρκικών ναυτικών επιχειρήσεων στο Αιγαίο.

Τα οφέλη που αποκομίζει η Άγκυρα από την ναυτική της παρουσία στο Αιγαίο είναι:

  • η διαιώνιση και διεθνοποίηση της τουρκικής αμφισβήτησης του καθεστώτος του Αιγαίου
  • η διαρκής υπενθύμιση προς την ελληνική πλευρά του casus beli, σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια
  • η αποτροπή της Ελλάδος από την ανακύρηξη ΑΟΖ
  • η ναυτική απομόνωση της Κύπρου, μέσω της απασχόλησης ισχυρών ελληνικών δυνάμεων στο Αιγαίο
  • η άνοδος του επιχειρησιακού επιπέδου του τουρκικού ναυτικού
  • η οικονομική, υλική και προσωπική καταπόνηση της ελληνικής πλευράς
  • η εξασφάλιση πλεονεκτήματος αιφνιδιασμού, σε περίπτωση πραγματικής επιχείρησης
  • η συνεχής φυσική και ηλεκτρονική συλλογή πληροφοριών για τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις
  • η τουρκική προσπάθεια να καταστεί η Ελλάδα και το Αιγαίο μία διεθνώς μή ασφαλής περιοχή, με αντίστοιχη οικονομική ζημία
  • η κατάπτωση του ηθικού της ελληνικής πλευράς

δ) Σύλληψη των 2 στρατιωτικών

Με την σύλληψη των 2 Ελλήνων στρατιωτικών στον Έβρο, η τουρκική πλευρά εγκαινίασε τον χερσαίο κλάδο των προκλήσεών της προς την Ελλάδα. Η υφαρπαγή και κράτηση των δύο, αποτελεί κλιμάκωση των τουρκικών ενεργειών, με άμεση εμπλοκή του προσωπικού των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.

Τα οφέλη της Άγκυρας από την επιχείρηση αυτή είναι:

  • η απόκτηση ενός νέου, μη προυπάρχοντος διπλωματικού χαρτιού από την Τουρκία
  • η χρήση των δύο συλληφθέντων ως αντάλλαγμα έναντι της Ελλάδος, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ
  • η επέκταση του “θεάτρου επιχειρήσεων” στον Έβρο, επιχειρώντας έτσι την στρατιωτική απομόνωση της Κύπρου
  • η οικονομική, υλική και προσωπική καταπόνηση της ελληνικής πλευράς, μετά την αύξηση της ετοιμότητας μετά το επεισόδιο
  • η κατάπτωση του ηθικού της ελληνικής πλευράς

4. Κύπρος

Το μαρτυρικό νησί έγινε στόχος των τουρκικών ΕΔ σχεδόν από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αρχικά ο στόχος της Άγκυρας ήταν η προστασία της τουρκοκυπριακής κοινότητας στο νησί και έπειτα ο στρατηγικός έλεγχος της Κύπρου ως στρατηγικό βάθος της Μικρασιατικής χερσονήσου.

α) Μάχη της Τυλληρίας

Η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη πλήρως το καθεστώς της εγγυήτριας δύναμης της Κυπριακής Δημοκρατίας, χρησιμοποίησε την στρατιωτική της ισχύ στα επεισόδια που έλαβαν χώρα το 1964 στο νησί, παρέχοντας προστασία στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, αλλά και εξασφαλίζοντας την συνέχιση της ροής στρατιωτικής ενίσχυσης προς την μειονότητα. Με τις επιθέσεις της τουρκικής αεροπορίας στο νησί, έθεσε ακόμη ένα λιθαράκι προς τη διχοτόμηση, η οποία θα της εξασφάλιζε έναν τρόπο ελέγχου της Μεγαλονήσου.

β) Εισβολή του 1974

Ο κολοφών της πολιτικής εργαλειοποίησης των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, είναι η στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο του 1974. Η απειλή χρήσης βίας του 1967, είχε αξασφαλίσει εν μέρει την μη αντίδραση της Ουάσιγκτον στην εισβολή. Με τις επιχειρήσεις “Αττίλας” Ι και ΙΙ, ο τουρκικός στρατός εξασφάλισε το 38% των εδαφών της Κύπρου, τα οποία μάλιστα φροντισε να εκκαθαρίσει βιαίως από ελληνικούς πληθυσμούς.

Με τον έλεγχο του βορείου τμήματος του νησιού, η Τουρκία εξασφάλισε τα εξής γεωπολιτικά οφέλη:

  • την εξασφάλιση της στρατηγικής ασφάλειας της Μικράς Ασίας από Νότο
  • την απαγόρευση ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας βορείως της Κύπρου
  • την επέκταση του χώρου δράσεως των τουρκικών ΕΔ
  • την ομηρία των ελληνοκυπρίων, μέσω διαρκούς απειλής βίας και μέσω επεμβάσεων στην πολιτική της ζωή (π.χ. Υπόθεση S-300)
  • την ισχυροποίηση των τουρκοκυπρίων, μέσω της διχοτόμησης
  • το “δικαίωμα” έκδοσης NAVTEX πέριξ της Κύπρου, χωρίς διεθνείς αντιδράσεις
  • την αντιαμερικανική στροφή της ελληνικής κοινωνίας
  • την δυνατότητα επίρριψης ευθυνών στην ελληνική πλευρά, κάθε φορά που οι συνομιλίες καταρρέουν
  • την ηθική καταρράκωση των Ελλήνων, Ελλάδας και Κύπρου.

γ) NAVTEX

Η έκδοση NAVTEX από την Άγκυρα σε περιοχές της κυπριακής ΑΟΖ, είναι φαινόμενο των τελευταίων ετών, ιδίως μετά την ανακύρηξή της το 2004. Με αυτές τις NAVTEX επιχειρεί να παρεμποδίσει τις έρευνες για υδρογονάνθρακες της Κύπρου, καθώς συνήθως τις προορίζει για ναυτικές ασκήσεις. Ταυτόχρονα, διεκδικεί δικαίωμα χρησικτησίας στα αλίπεδα της ΑΟΖ, απαιτώντας συνεκμετάλλευση από τις πετρελαϊκές εταιρείες.

δ) Εκδίωξη ΕΝΙ

Αυτό που επεδίωκε η Άγκυρα νομικά με την έκδοση NAVTEX, το πέτυχε με στρατιωτικά μέσα απέναντι στην ιταλική εταιρεία υδρογονανθράκων ΕΝΙ. Κάνοντας χρήση του πολεμικού της ναυτικού, επέτυχε την αναβολή των γεωτρήσεων στο οικόπεδο 3. Ο  σκοπός της σαφής: ο εξαναγκασμός των ιδιωτικών εταιρειών να αναβάλλουν τις συμφωνίες τους με την Κυπριακή Δημοκρατία, καθότι, όπως υποστηρίζει, δεν έχει διευκρινιστεί το καθεστώς της Κύπρου – η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία. Με την χρήση της ναυτικής της ισχύος, επιχειρεί να αποκομίσει γεωπολιτικά οφέλη.

Τhe Weekly Standard: «Αυξανόμενος ο κίνδυνος ελληνοτουρκικού πολέμου»

Previous article

Ο YPG καταστρέφει τουρκικό άρμα μάχης

Next article

You may also like

Comments

Προσθήκη σχολίου