ΑΠΟΨΕΙΣ

Ποιούς υπηρετούν όσοι τα βάζουν με τη Ρωσία?

0

Από την περίοδο της προεκλογική περιόδου στις Ηνωμένες Πολιτείες, κατέστη σαφές ότι στην πολιτική ζωή της υπερδυνάμεως επικρατούν δύο πολιτικές κατευθύνσεις. Η μία, η οποία και επεκράτησε στις κάλπες, είναι αυτή που πρεσβέυει ο Ντοναλντ Τραμπ, οικονομοκεντρική, υπερ του προστατευτισμού των αμερικανικών οικονομικών συμφερόντων ανα την υφήλιο και αποσκοπεί στην αναδιοργάνωση του εσωτερικού της χώρας υπέρ των Αμερικανών κατοίκων της. Κάτι που επιβάλλει την απόσυρση από “περιττά” έξοδα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης σε υπερπόντιες στρατιωτικές επιχειρήσεις, όπως την αμυντική θωράκιση της οικονομικά προηγμένης Ευρώπης από τον ρωσικό “μπαμπούλα”. Επιθυμεί την προσέγγιση με την Μόσχα και την άμβλυνση των γεωπολιτικών ανταγωνισμών, σε επίπεδο που θα επιτρέψει την συνεννόηση των δύο ισχυρότερων πόλων του διεθνούς συστήματος και την αύξηση της διεθνούς ασφάλειας.

Η δεύτερη θεώρηση θέλει να διατηρηθεί η πολιτική Ομπάμα-Κλίντον, συμφωνα με την οποία η Ουάσιγκτον είναι ο ρυθμιστής όλων των διεθνών διενέξεων και διατηρεί για τον εαυτό της το δικαίωμα επέμβασης οπουδήποτε ανα την υφήλιο, ακόμα και μέσω της υποστήριξης αμφιβόλου προέλευσης καθεστώτων, όπως της Κλιντονικής εμπνεύσεως “Αραβική Άνοιξη”. Η διατήρηση του τεραστίου αμερικανικού στρατεύματος, μαζί με την ευρεία κοινωνική πολιτική, κυρίως προς τους νέους πολίτες της χώρας (μετανάστες) οι οποίοι αποτελούν και την κυριότερη δεξαμενή ψηφοφόρων των Δημοκρατικών, επιβάλλουν μία σαφώς ελειμματική οικονομική πολιτική, η οποία βασίζεται στην εξάρτηση από τον φθηνό δανεισμό – λέγε με και Κίνα. Για τους υπέρμαχους αυτής της αντίληψης η Ρωσία αποτελεί την πηγή κάθε κακού στον πλανήτη και ο Πούτιν αποτελεί την μετενσάρκωση του Αδόλφου Χίτλερ, από την στιγμή που επιχειρεί να προωθήσει τα ρωσικά συμφέροντα, μαζί με την “παραδοσιακή” χριστιανική ηθική, που έρχεται σε αντίθεση με την “ανεκτικότητα” των αμερικανών liberals σε μετανάστες, LGBT και ακραία φεμινιστικά κινήματα. Μια ηθική που βρίσκει ευήκοα ώτα ακόμα και στο εσωτερικό των ΗΠΑ, κυρίως στους ψηφοφόρους Τραμπ, παρά την μαζική αντιρωσική ρητορική των κυριότερων εθνικών ΜΜΕ.

Η πολιτική και ιδεολογική αυτή αντιπαράθεση βρίσκεται σε εξέλιξη και στο ευρωπαϊκό έδαφος, με κύριους ακφραστές το Brexit και την άνοδο αντιμεταναστευτικών κομμάτων (πατριωτικών ή ακροδεξιών, αναλόγως γωνίας θέασης). Οι περισσότεροι ευρωπαίοι ηγέτες εναντιώθηκαν στην εκλογή Τραμπ, τασσόμενοι σαφώς υπερ της δεύτερης άποψης, είτε σε εθνικό, είτε σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και συνεχίζουν να το κάνουν ακόμα και τώρα, που καλούνται να συνομιλούν με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, αδιαφορώντας για τις συνέπειες, εκτιμώντας πιθανότατα οτι θα αποτελέσει μία παρένθεση στην αμερικανική πολιτική. Η πολιτική των ανοικτών συνόρων, της παγκοσμιοποίησης και της άμβλυνσης των εθνικών ιδιαιτεροτήτων είναι ο συνεκτικός ιστός μεταξύ Δημοκρατικών (και όχι μόνο) στις ΗΠΑ και της ηγεσίας των Βρυξελλών.

Στην χθεσινή συνάντηση Τραμπ-Πούτιν επιβεβαιώθηκε η πρόθεση των δύο ηγετών για συνεργασία, αν και πλέον η τεράστια πίεση που δέχεται ο Αμερικανός Πρόεδρος από την αντιπολίτευση ρίχνει βαριά την σκιά της. Η δικαστική έρευνα συνεχίζεται στις ΗΠΑ, προσπαθώντας να αποδώσει την κατηγορία της “προδοσίας” στον Τραμπ, μια προσπάθεια στην οποία συμμετέχουν μαζικά τα συστημικά ΜΜΕ της χώρας, όπως είδαμε και από την αντιμετώπιση της συνέντευξης τύπου.

Βλέποντας αυτήν την συνέντεξη τύπου και ενθυμούμενος κανείς την δίωξη των τεσσάρων Ρώσων διπλωματών από την Αθήνα, δεν μπορεί παρα να προβληματιστεί. Η απέλαση δύο και η απαγόρευση εισόδου στην χώρα σε άλλους δύο, είναι γεγονός πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα. Στην χώρα μας δρουν υπερ των εθνικών τους συμφερόντων άνθρωποί από πολλές χώρες, Κινέζοι, Γερμανοί, αλλά φυσικά και πράκτορες της Άγκυρας, είτε της ΜΙΤ, είτε του Τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή. Κανείς ποτέ δεν προέβη σε τόσο δραστικά μέτρα εναντίον κάποιων εξ αυτών, ειδικά των τελευταίων. Συνεπώς, μία τόσο ακραία κίνηση εις βάρος της Μόσχας υποδηλώνει είτε έξωθεν ισχυρή πίεση, είτε εξαιρετική ανοησία. Και επειδή δεν είναι και πολύ πιθανό να τόλμησε η σημερινή κυβέρνηση να έκανε κάτι τέτοιο από μόνη της, η μόνη αιτία που μοιάζει πιθανή είναι η οδηγία από το εξωτερικό. Όταν μάλιστα αυτό συμπίπτει με την ΝΑΤΟική σύνοδο, δεν αφήνει και πολλά περιθώρια παρερμηνειών. Πιθανότατα στους σκοπούς αυτής της κίνησης να συμπεριλαμβανόταν και η αποσαφήνιση της “πηγής” της ενέργειας.

Ποιά όμως είναι η πραγματική “πηγή”? Η κυβέρνηση Τραμπ βρίσκεται εν μέσω ενός εσωτερικού πολέμου, δικαστικού, πολιτικού και μιντιακού, με αφορμή την υποτιθέμενη εμπλοκή της Μόσχας στις αμερικανικές εκλογές του 2016. Ταυτόχρονα, επιθυμεί την βελτίωση των σχέσεων με την Τουρκία, παρά την προσέγγισή της με την Ρωσία, αντιτιθέμενη στις επιταγές του Κογκρέσου περί μη παράδοσης των F-35. Συνεπώς, δεν μποιάζει και πολύ πιθανό το σενάριο της άμεσης αίτησης από τον Λευκό Οίκο για την απέλαση των Ρώσων διπλωματών. Άλλωστε το σύστημα διακυβέρνησης στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι μονολιθικό, αλλά πολυεπίπεδο. Το σύστημα Τραμπ δεν έχει καταφέρει να ελέγξει ακόμα κάθε πλευρά της ομοσπονδιακής διοίκησης, επομένως είναι αναμενόμενο να παρατηρούνται απόψεις -ενδεχομένως και εντος του State Department- που δεν συγκλίνουν με τις Προεδρικές.

Άρα σε ποιούς υπάκουσε το ελληνικό ΥΠΕΞ? Στην αμερικανική κυβέρνηση ή σε άλλους? Μήπως με αυτή την κίνηση, πέραν του Κρεμλίνου, βάζουμε απέναντί μας και τον ίδιο τον Λευκό Οίκο? Μήπως κάποιοι επενδύουν στην επόμενη ή την μεθεπόμενη κυβέρνηση της Ουάσιγκτον? Μήπως κάποιοι στο ΥΠΕΞ, ως νεοφώτιστοι στο δυτικό στρατόπεδο, προσπαθούν αυτοβούλως και υπέρ το δέον να αποδείξουν πόσο καλά παιδιά είναι?

Ή μήπως απλώς στο όνομα αυτής της ανίερης Συμφωνίας των Πρεσπών η κυβέρνηση τζογάρει τις διεθνείς σχέσεις της χώρας για να δικαιολογήσει την προδοσία της με μία κλασσική θεωρία συνομωσίας?

Ταξιδευτές και πρωτοπόροι

Previous article

Οι ελληνοαλβανικές σχέσεις και ο καθοριστικός ρόλος της Τουρκίας

Next article

You may also like

Comments

Προσθήκη σχολίου

26η Οκτωβρίου 1912

Γράφει ο Ευάγγελος Αθανασιάδης, Συνταγματάρχης ε.α. Τις ημέρες αυτές στη Θεσσαλονίκη γιορτάζονται δύο γιορτές. Η 26η Οκτωβρίου ...